مطالعة تطبیقی برنامه‌های رشد و توسعة حرفه‌ای اعضای ‌هیئت ‌علمی در دانشگاه‌های مختلف

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دوره دکتری برنامه‌ریزی درسی آموزش‌عالی، دانشگاه شهید بهشتی تهران

2 استاد گروه برنامه درسی، دانشگاه شهید بهشتی تهران

3 دانشیار گروه برنامه درسی، دانشگاه شهید بهشتی تهران

4 استاد دانشگاه خوارزمی، تهران

چکیده

هدف از اجرای پژوهش حاضر، توصیف برنامه‌های رشد و توسعة حرفه‌ای اعضای ‌هیئت‌ علمی‌ بود. این پژوهش، مطالعه‌ای تطبیقی از نوع توصیفی است. برنامه‌های 53 دانشگاه ایران، آمریکا، کانادا، استرالیا، انگلستان، هنگ‌کنگ، به شیوة فرا‌‌ترکیب کیفی در MAXQDA10  کدگذاری خط‌به‌خط شد. مؤلفه‌های ‌شناسایی ‌شده به صورت قیاسی، تلفیق و توصیف شدند. بر اساس یافته‌های پژوهش، شیوه‌های ارائة‌ برنامه‌ها عبارت‌اند از: برگزاری ‌کارگاه، ارشادگری، درس‌های ‌بلندمدت، سمینار، کارورزی ‌زیر نظر ارشادگر، جلسات گفتگو، معارفه، نقد تدریس‌های ‌نمونه‌، مشاورة فردی، شرکت در جلسات‌ دانشگاه، شبکه‌سازی‌ تجارب، نقد همتایان، گروه‌های ‌مطالعاتی، دوره‌های ‌کوتاه‌مدت، مشارکت ‌اجتماعی، سایة استاد، کارپوشة تدریس، مصاحبه با اعضای ‌هیئت ‌علمی، مشاورة گروهی، کار گروهی، خودآموز، در باز کلاس ‌درس. محتوای دوره‌ها عبارت‌اند از: موضوعات مرتبط با تعلیم‌وتربیت، مدیریت، شایستگی‌های ‌بین ‌فردی ‌ـ ‌اجتماعی، نگارشی، پژوهش ‌ـ ‌اخلاق ‌‌پژوهش، آینده‌پژوهی، آشنایی با نقش‌های ‌سازمانی، شایستگی‌های ‌فردی، ارائة خدمات، اخلاق‌ حرفه‌ای، تأیید جامعة علمی. موضوعات با مخاطب ‌عام به صورت مرکزی، عموماً در مرکز تحصیلات تکمیلی و با همکاری مراکز فناوری، کتابخانه‌ها، دانشکده‌های ‌همکار مانند دانشکدة مدیریت و موضوعات با مخاطب خاص در دانشکده‌های موضوعی ارائه می‌شوند. شیوه‌های ارائة دوره‌ با توجه به هدف‌ها، امکانات و فرهنگ ‌حاکم بر مؤسسه و محتوای دوره‌ها با توجه به هدف‌های مؤسسه تعیین می‌شوند. به منظور طراحی و اجرای موفق دوره‌ها لازم است نیازهای اعضای ‌هیئت ‌علمی و فرهنگ یادگیری آنها شناسایی شود.


 
 
 

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Comparative Study of Faculty Development Programs in Different Universities

نویسندگان [English]

  • - - 1
  • - - 2
  • - - 3
  • - - 4
1 -
2 -
3 -
4 -
چکیده [English]

The aim of this study was to describe faculty development programs in different universities. This study is a descriptive comparative study. Development programs of 53 universities in Iran, U.S., Canada, Australia, England and Hong_Kong were analyzed with a qualitative Meta-synthesis approach through line-by-line coding in MAXQDA 10. Identified components were integrated and described inductively.  According to findings, delivery methods are: workshops, mentoring, long-term-courses, seminars, internship under mentor’s supervision, discussion-groups, organizational-socialization, showcase-best practices, individual-consultation, university-meeting-participation, networking, peer-evaluation, study-groups, short-term-courses, social-participation, shadow-program, writing-teaching-portfolio, experienced-faculty-interview, group-consultation, teamwork, self-study, open-classroom-events. The content offered includes educational-pedagogical issues, leadership-management, social-interpersonal-competencies and academic-writing, research, research-ethics, futurology, practical-knowledge, familiarity with organizational-roles, personal-competencies, service-providing, professional-ethics and scientific-community-acceptance. Topics with general audience are planned centrally with cooperation of graduate students’ office, technology support centers, libraries and departments such as school of management and topics with specific audience are planned by subject department in collaboration with cluster universities. Delivery Methods are determined by the goals, facilities, and culture of institution. Content is determined according to institution’s goals. In order to successfully designed programs, it is necessary to identify faculty needs and their learning culture. Implementing programs in one way and by one center cannot have the desired effect.

کلیدواژه‌ها [English]

  • faculty member
  • development
  • Program
  • structure
  • Content
  • component